Τιμή και αξιοπρέπεια, ακρωτηριασμένες, έωλες έννοιες
αιωρούνται στο μέγα χάσμα ατέρμονος
κενού εξουσίας.
Ελένη Χωρεάνθη, Η σιωπή των αμνών
Η τέχνη είναι μια ανάγκη ψυχής. Το θέατρο, το τραγούδι, ο χορός, η ποίηση μας εμ-ψυχώνουν αλλά και μας θωρακίζουν για ν’ αντισταθούμε στους καθημερινούς επελαύνοντες βαρβάρους των θορύβων, των ηχείων, των εφέ, των αλλοπρόσαλλων εξ-αγγελιών.
Την τέχνη την αφουγκράζεσαι, την πλησιάζεις, την ακουμπάς, την αισθάνεσαι με κλειστή την πόρτα του «κατ-έχειν» και με ορθάνοιχτα τα παραθύρια του «είναι» σου.
Κι όμως, η καλοκαιρινή τέχνη στην Ελλάδα δεν επιτελεί – τουλάχιστον για τους έλληνες – αυτή τη «λειτουργία». Αποτελεί μια ακόμη ευκαιρία επίδειξης πλούτου, σχέσεων, γνωριμιών, επαφών, μίτινγκ, κλεισίματος συμφωνιών, ακόμη και μικρο-συνωμοσιών.
Στα αρχαία μας θέατρα, στα θέατρα των βράχων, στις θερινές μας παραστάσεις δεν παίζουν οι ηθοποιοί. Πρωταγωνιστές συνήθως είναι οι βεντέτες της πολιτικής, οικονομικής, κοσμικής, τηλεοπτικής «σκηνής» (και των σχετικών παρασκηνίων), οι οποίοι ποζάρουν, φωτογραφίζονται, κουτσομπολεύουν, δηλώνουν.
Όλα τα φώτα στραμμένα όχι προς το άσβεστο φως της τέχνης αλλά προς το εφήμερο λαμπιόνι του star system.
Μόνο τα τοπικά πανηγύρια και μερικά αυθεντικά μπουλούκια μάς θυμίζουν ότι «υπάρχουμε» και χωρίς τα φλας. Πολιτισμός à la carte σε μια κοινωνία χωρίς μπούσουλα και χάρτη.
*Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας και βουλευτής της ΔΗΜΑΡ.
1 Αυγουστου 2013, protagon.gr
αιωρούνται στο μέγα χάσμα ατέρμονος
κενού εξουσίας.
Ελένη Χωρεάνθη, Η σιωπή των αμνών
Η τέχνη είναι μια ανάγκη ψυχής. Το θέατρο, το τραγούδι, ο χορός, η ποίηση μας εμ-ψυχώνουν αλλά και μας θωρακίζουν για ν’ αντισταθούμε στους καθημερινούς επελαύνοντες βαρβάρους των θορύβων, των ηχείων, των εφέ, των αλλοπρόσαλλων εξ-αγγελιών.
Την τέχνη την αφουγκράζεσαι, την πλησιάζεις, την ακουμπάς, την αισθάνεσαι με κλειστή την πόρτα του «κατ-έχειν» και με ορθάνοιχτα τα παραθύρια του «είναι» σου.
Κι όμως, η καλοκαιρινή τέχνη στην Ελλάδα δεν επιτελεί – τουλάχιστον για τους έλληνες – αυτή τη «λειτουργία». Αποτελεί μια ακόμη ευκαιρία επίδειξης πλούτου, σχέσεων, γνωριμιών, επαφών, μίτινγκ, κλεισίματος συμφωνιών, ακόμη και μικρο-συνωμοσιών.
Στα αρχαία μας θέατρα, στα θέατρα των βράχων, στις θερινές μας παραστάσεις δεν παίζουν οι ηθοποιοί. Πρωταγωνιστές συνήθως είναι οι βεντέτες της πολιτικής, οικονομικής, κοσμικής, τηλεοπτικής «σκηνής» (και των σχετικών παρασκηνίων), οι οποίοι ποζάρουν, φωτογραφίζονται, κουτσομπολεύουν, δηλώνουν.
Όλα τα φώτα στραμμένα όχι προς το άσβεστο φως της τέχνης αλλά προς το εφήμερο λαμπιόνι του star system.
Μόνο τα τοπικά πανηγύρια και μερικά αυθεντικά μπουλούκια μάς θυμίζουν ότι «υπάρχουμε» και χωρίς τα φλας. Πολιτισμός à la carte σε μια κοινωνία χωρίς μπούσουλα και χάρτη.
*Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας και βουλευτής της ΔΗΜΑΡ.
1 Αυγουστου 2013, protagon.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου