Το έβδομο βιβλίο της ποιήτριας;Ελένης Χωρεάνθη, παρουσιάζει την τελευταία εργασία της σε τέσσερις εποχικές ενότητες, που συμπληρώνονται από τέσσερις ποιητικές "ροές" που αφορούν τις θρυλικές μορφές της Ελένης, της Κασσάνδρας, της Ναυσικάς, της Υακίνθης. Η ποιήτρια είναι αναμφισβήτητα ταλαντούχα με ένα στίχο πηγαίο και πλούσιο σε χρωματικά και εκφραστικά στοιχεία. Από την πρώτη εποχή παίρνουμε λίγους στίχους που προβάλλουν τις ανησυχίες της ΉΒΗΣ:

"Νιώθω την άνοιξη να γονατίζει μέσα μου

και στα χωράφια μου σαπίζουν οι σπορές...."

Κι αλλού:

"Άνθρωποι του Θεού

σ' αυτό τον τόπο δεν έουμε καιρό ν' αγαπηθούμε

βαθαίνει μέσα μου το βράδυ

και κουραστήκαν οι μυρσίνες να βλασταίνουν"

Από τον κάματο και τη φθορά, αντιλαμβάνεται κανείς την πικρία και την ανθρώπινη απόγνωση:

"Κουράστηκα να σε προσμένω στη βροχή

έχω μετρήσει τόσους τάφους στο κορμί μου.

Κι η προσμονή μου ράγισε την πέτρα

αιώνες των βουνών της κούρασής μου”

Στην τρίτη ενότητα η ποιήτρια βρίσκεται εμπρός σε περίεργες τύψεις. Στο ποίημά της "Γνώση", γίνεται τραγική ιέρεια και φωνάζει:

"Όταν έρχεται ο πόλεμος

πληθαίνουν στα χωράφια οι στεναγμοί

τα νερά κυματίζουν την απόγνωση, την πίκρα, την οδύνη της γης. .."

Κι αλλού:

"Όταν έρχεται ο πόλεμος

οι τάφοι καταπίνουν τον οίκτο

κι ο κορυδαλλός μεσουρανεί κατακόρυφα

φλέβα νερού στο κορμί της αγρύπνιας η μέρα

κι ένας απελπισμένος έρωτας

σαλπίζει τον όρθρο των ανθρώπων.

Στίχοι πλαστικά δοσμένοι σαν τον γρανίτη σχίζουν τις ανθρώπινες ευαισθησίες. Αυτός είναι ο στίχος της ΕΛΕΝΗΣ ΧΩΡΕΑΝΘΗ. Πρωτότυπος, πηγαίος, λυρικός, στοχαστικός και ανθρώπινος. Στην τέταρτη εποχική ενότητα της “Εξόδου”, όπως την αποκαλεί, η ποίηση της Ελένης Χωρεάνθη γίνεται πιο ρεαλιστική, πιο προσγειωμένη:

“Τώρα τα πράγματα σιγήσαν στην καρδιά μου

και πέφτει κατακόρυφα το σούρουπο

στο περιβόλι των ερώτων!”

Και πιο κάτω, τελειώνοντας:

“Κι απόψε που σε περιμένω

μίλησε στην καρδιά μου η προσταγή

τα δάκρυα των κρίνων

οι θηλές των άστρων

οι εποχές του Έρωτα

τα διψασμένα δέντρα και η βροχή”.

Και κάπου αλλού, το ποίημα σφραγίζει τις εσώτερες φωνές της ανθρώπινης ύπαρξης:

“Απόψε που σε περιμένω

οι ώρες καταπίνουν τη βροχή

τα φύτρα δυναμώνουν στην αγάπη

μέσα στο σώμα ο σπασμός έχει βλαστήσει.

Ευλογημένη σιωπή το δειλινό μου”.

Πολύ ενδιαφέρον περιέχουν και τα μεγαλόπνοα ποιήματα, που ιστορούν μορφές, που γίνανε θρύλοι. Η Ελένη της Τροίας εμπνέει την ποιήτρια, το ίδιο και η Κασσάνδρα, η Ναυσικά και η Υακίνθη. Τα τέσσερα μακρόπνοα ποιήματα προβάλλουν την προσωπική δομή και τεχνοτροπία της εμπνευσμένης ποιήτριας.

Παλαιό Φάληρο, 25-6-2020