Ευχαριστώ θερμά τον αξιότιμο κύριο Μιχάλη Μερακλή, εξαίρετο λαογράφο και φιλόλογο για τις καίριες και πολυσήμαντες επισημάνσεις του, όσον αφορά την ποίησή μου της συλλογής "Η συνήθεια του αριθμού", στην ιδιόχειρη επιστολή του που ακολουθεί
.......Με πολλή εκτίμηση, σεβασμό και αγάπη
Ελένη Χωρεάνθη
"Κυρία Χωρεάνθη,
………………
Αγάπησα την πονεμένη αγάπη σας για την πατρίδα, τη ζωοδότρα γη της για την οποία ο Ρίτσος είπε ότι κανείς δεν μπορεί να μας την πάρει, όμως έτσι κι αλλιώς,
ολοένα μας την παίρνουν εχθροί και φίλοι. Όμως εσείς έχετε πει γι’ αυτήν από τα ωραιότερα εγκώμια εις πείσμα εκείνων που την αποκόπτουν από το μέγα σώμα της, το παρελθόν της (αειθαλείς αιώνες), μιλώντας μόνο για το παρόν της με τα «σφαγμένα ιδανικά», εκείνοι μιλούν για πρόοδο, είναι, λένε χωρίς αιδώ, «προοδευτικοί».
.....Εσείς, ζώντας πραγματικά μέσα στην ιστορία, λέτε με πόνο ψυχής: «μια καληνύχτα μόνο». Αλλά και το παλεύετε το πράγμα. Το ποίημά σας, με τον παραπάνω τίτλο, το κλείνετε με τον στίχο: «Αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα». Πολεμάτε, όπως κάθε δυνατός άνθρωπος, την απελπισία.
.....Αντίπαλη των «τρεχουσών σχολών» του αβαθούς, πλην όμως με ανούσιους γρίφους δυσνόητους στη μορφή του μοντερνισμού, φθάσατε ως την απερίτεχνη, ξεκάθαρη έκφραση που λέει πού φτάσαμε φλυαρώντας οι πιο πολλοί τα θαύματα της τεχνολογίας, η οποία όμως κατήντησε σε μιαν αδυσώπητη τεχνοκρατία:
Μείναμε απάτορες και αμήτορες
ανάδελφοι και αμνήμονες
έκθετα ορφανά
στους πέντε δρόμους
εκλιπαρώντας
ικετεύοντας
προσμένοντας συμπόνιας ψίχουλα
επικαλούμενοι τη γενναιοδωρία του θρήνου
......Καταφέρνετε όμως τουλάχιστον να κρατάτε ακέραια την ευαισθησία και μ’ αυτή πορεύεστε μαζί με τους άφθαρτους στο σώμα, «φυτεμένους» νεκρούς σας, μαζί ακόμα με «πέτρινη αναμονή».
......Λέτε τα ωραιότερα, - ίσως γιατί είναι και από τα ειλικρινέστερα, - που έχουν πει, στο ποίημά σας για τον Παπαδιαμάντη. Η «αυτοβιογραφία» σας είναι μια έξοχη μαρτυρία για μια πλήρη ζωή.
............................Μ. Μερακλής